Werken met autisme: wanneer aanpassen nooit genoeg is
Lange tijd dacht ik dat het aan mij lag.
Dat ik me gewoon meer moest aanpassen. Meer moeite moest doen. Minder moeilijk moest zijn.
Ik werkte eerst in de huishouding en later in de persoonlijke begeleiding. Al in die eerste jaren merkte ik dat werken mij meer kostte dan anderen leek te kosten. Ik vergat dingen die voor anderen vanzelfsprekend waren. Ik dacht anders, zag andere details, begreep mensen soms niet goed. Wat voor mij logisch was, werd door anderen gezien als overdreven.
De reactie was vaak hetzelfde:
“Stel je niet aan.”
Twijfel aan jezelf sluipt langzaam binnen
Ik begon te twijfelen aan mijn eigen kunde.
Dus deed ik wat veel mensen doen: ik ging nóg harder mijn best doen.
Ik maskeerde. Paste me aan.
Ik deed overdreven veel voor anderen om mijn misstappen te compenseren.
Maar door steeds over mijn eigen grenzen te gaan, maakte ik juist méér fouten.
Wat ik toen niet wist, is dat ik helemaal geen idee had wat grenzen waren. Ik dacht dat het gevoel van uitputting, spanning en verwarring er gewoon bij hoorde. Dat iedereen zich zo voelde. Dat ik niet moest zeuren.
Achteraf weet ik: ik was mezelf al die tijd aan het overschrijden.
Te direct, te weinig flexibel, te veel
Ik kreeg terug dat ik te direct was.
Dat ik slecht met kritiek omging.
Dat ik niet flexibel genoeg was.
En ergens begon ik dat ook te geloven.
Eerlijk zijn wordt in onze wereld vaak geprezen, maar in de praktijk weinig geaccepteerd. Zeker niet als je communicatie afwijkt van de norm. Dus bleef ik aanpassen. En aanpassen. En aanpassen.
De diagnose: een klap én een verklaring
In een moeilijke periode binnen mijn huwelijk – we zaten diep, maar zijn samen gebleven – zei iemand iets wat alles in beweging zette. Ik vertelde hoe mijn hoofd vanbinnen werkte, hoe vol en intens het soms was. Zij herkende het. Zij had ADHD en zei: “Wat jij beschrijft, voelt voor mij hetzelfde.”
Zo begon mijn zoektocht.
Na onderzoek bleek het geen ADHD te zijn, maar ASS.
Dat was een klap. En tegelijkertijd een enorme opluchting.
Eindelijk was er een verklaring.
Ik kon hier deels niets aan doen.
Daarna kwam rouw. Rouw om het besef dat sommige dingen altijd moeite zullen kosten. Dat bepaalde verwachtingen niet realistisch zijn. In diezelfde periode kreeg onze zoon ook de diagnose ASS.
Het kwam allemaal samen.
Angst voor autisme doet pijn
Mijn werk reageerde niet met nieuwsgierigheid of ondersteuning, maar met angst. Angst voor mijn diagnose. Angst voor wat het zou betekenen.
Uiteindelijk is er alles aan gedaan om van mij af te komen. Ik ben vertrokken via een vaststellingsovereenkomst, met een geheimhoudingsverklaring.
Wat het meeste pijn deed, waren de vooroordelen.
“Oh, jij hebt ASS, dan zul je wel vaak ziek zijn.”
De realiteit is precies het tegenovergestelde.
Ik meld me juist te laat ziek. Pas als ik al ver over mijn grenzen ben gegaan.
or kwaliteit en een oprechte wens om verwachtingen te overtreffen.
Wat het mij bracht
Hoe wrang ook: deze ervaringen hebben mij ook iets gebracht.
Ik leerde dat ik niet kapot ben.
Dat ik als persoon goed genoeg ben.
En dat er wél mensen zijn die mij waarderen, precies zoals ik ben.
Ik besloot voor mezelf te beginnen. Omdat ik zag hoeveel mensen vastlopen vóór een diagnose. Hoeveel onbegrip er is. En hoe weinig ruimte er vaak is voor nuance, eerlijkheid en verschil.
Waarom ik dit deel
Ik deel dit niet om te klagen.
Ik deel dit voor herkenning.
Als jij dit leest en denkt: “Dit had ik kunnen zijn”, dan ben je niet alleen.
En als je iemand zoekt die begrijpt hoe het voelt om te werken in een wereld die niet op jou is ingericht, dan hoop ik dat je vertrouwen voelt.
Het is oké.
Jij bent oké.
En soms begint echte verandering met eindelijk gezien worden.
Reactie plaatsen
Reacties